کاروانی ز دور می آید     دستها سایبان چشمها کاروانی زدور می آید

در بیابان تشنه و برهوت   گرد و خاکی ز دور می آید

آی بارانیان به کوچه زنید    تا که پایان دهید فاصله را

گوشه دل دهید می شنوید     بی قراریه زنگ قافله را

بین یک حلقه از بنی هاشم    محملی خوش خرام می آید

پشت پرده فرشته ای آرام      با وقار تمام می آید

کور بادا و دورچشم فلک       زینب از راه دور می آید

سر عالم به زیر چون بانو     قصد دارد نزول فرماید

خیمه ها یک به یک علم گردید  جان عالم به فدای خیمه دوست

اولین خیمه ای که قد افراشت      خیمه زینب است-چون بانوست...

خیل اصحاب گرد شمع وجود     چشمها بی قرار ثارالله

دست در دست باد –دختر کی     پا به پای حسین عبدالله

هر چه کودک پیاده شد آخر        بوسه ای از رخ عمویش کرد

به عمو تا رقیه اش را دید         پاک خاک از لباس و مویش کرد

ناقه ای روی خاک زانو زد        ضرب خورشید آسمان کم شد

هر کسی بود گرد محمل عشق      دست بر سینه اش زدو خم شد

پرده از کجاوه رفت کنار           رخ عیان کرد عمه سادات

گوش کن میرسد صدای حسین     همگی بهر عمه جان صلوات

هاشمیان کنار رودک نورهمگی ذکر فاطمه بر لب

وعلم گشت بیرق عباس در کنار کجاوه زینب

آفتاب و تمام شدت آن مهربان شد به صورت عمه

باد می زد به پرچم عباس –سایبان شد به صورت عمه

دست اکبر گرفت دستی را         دست دیگر به بازوی عباس

پای عباس شد رکاب حرم          پای زینب به زانوی عباس

یل امالبنین به چشم کشید           گوشه آستین بانو را

زینب او را فشرد در آغوش       بوسه ای زد میان ابرو را

گفت داغ تو را نبینم من              عین آرامشم تویی عباس

من فدایت که در مصیبتها            آخرین خواهشم تویی عباس

با چنین عزت و جلال و شکوه       گشت خاتون پیاده از محمل

چند روزی گذشت باز رسید           ناقه های برهنه وای از دل

نه عمویی کنار عمه رسید            نه عصایش دو دست اکبر بود

آنکه هر دم کنار زینب بود          بین گودال پاره پیکر بود

    نگاه کن نگاه کن

یه قافله از دور میاد غریبونه          کیه به دنبالش که روضه می خونه؟

   نگاه کن نگاه کن

میون گهواره یه طفل شش ماهه          گرفته دلشوره ربابه بیچاره

   نگاه کن نگاه کن

رو شونه ی اکبر نشسته یک خواهر      بهش میگه بابا......   فدات بشم مادر!*

نگاه کن نگاه کن

حسین زینب رو گرفته زیر بال          نشسته با خواهر میون یک گودال

نگاه کن نگاه...

نه آبله بر پا – نه جامه ای پاره        نه صورتی نیلی- نه رفته گوشواره......

       فریاد یا محمدا .... حسین رسید به کربلا.