سینه ها بر تیر ها آماج شد

باغ سرسبز ولا تاراج شد

هرچه گل، درباغ یکسر چیده شد

بزم عشق و عاشقی برچیده شد

باغ عشق است و گلش ناچیدنی است

گرچه یک گل هم ندارد ،دیدنی است.

عاشقان را بعد تو آوازه نیست    در کتاب عاشقی شیرازه نیست

ای شده با خون نمازت را وضو  تا قیامت آب شد،بی آبرو

از نمازت سر بلند اهل نماز      بلکه مسجود از سجودت سر فراز

ای ترا صد چشمه جوشان زخون   زخم تو بیرون و زخم من درون

رفتم و باشد،بهنگام سفر          جان به پیش این تن و تن،پشت سر

می نهم در ره گر این هنگام،کار    میکنم روز عدو در شام،شام

            ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 بسم الله الرحمن الرحیم.

امام حسين (ع) در سوم شعبان سال چهارم هجري در مدينه به دنيا آمد. رسول خدا (ع) نام اين فرزند زهرا (س) را حسين نهاد وي مورد علاقه شديد پيامبر خدا(ص) بود و آن حضرت دربارة او فرمود: «حسين مني و انا من حسين....» و در آغوش پيامبر بزرگ شد. هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود در دوران پدرش علي بن ابي طالب (ع) نيز از موقعيت والايي برخوردار بود، علم، بخشش، بزرگواري، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگيري از بينوايان، عفو و حلم و .... از صفات برجسته اين حجت الهي بود. در دوران خلافت پدرش در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفين» و «نهروان» شركت داشت.پس از شهادت پدرش كه امامت به حسن بن علي (ع) رسيد همچون سربازي مطيع رهبر و مولاي خويش و همراه برادر بود...